Hunt: Showdown 1896 - The Madness of Montresor

To DLC zawiera jednego łowcę, dwie bronie, jedno narzędzie i jeden awatar:

– Montresor (łowca)

– Duma Palazzo (Krag Silencer)

– Pstre Szaleństwo (Nagant M1895)

– Fortunato (Derringer Penny Shot)

– Montresor (awatar)

Stary partner łowiecki porzucił Edwarda Montresora i zostawił go na śmierć. Postąpił on wtedy zgodnie z duchem dawnych karnawałów weneckich i odegrał iście literacką zemstę. Teraz tajemnicza fasada pozwala mu wtapiać się w chaos zepsucia i swobodnie działać zgodnie z każdą mroczną żądzą.

Gdy Montresor używa tej broni Krag Silencer, udaje, że poluje w wielkich pałacach starej Wenecji, a nie na splugawionym rozlewisku. Nie można zaprzeczyć, że łowy i wenecki karnawał są podobne – to okazje do płatania figli pod osłoną chaosu.

Montresor użył tego Naganta M1895, by zrobić dziurę w beczce alkoholu dla dawnego partnera. Ten pistolet jest pamiątką wytworzoną zgodnie ze starą tradycją w Wenecji, która dodaje Montresorowi odwagi, by cieszyć się nadmierną zemstą.

Dawny partner Montresora wyśmiewał go za upodobanie do wyjątkowo zdobionego sprzętu, ale to było jeszcze przed zdradą i – co ważniejsze – zemstą. Ostatecznie kpiny zmieniły się w błagania. Kto śmieje się ostatni?

Montresor (awatar)

Nie współczuj pierwszej ofierze Montresora. Rolf sobie zasłużył. Gdy ktoś zostawia partnera łowieckiego na śmierć, wszelkie konsekwencje są jego własną winą.

Zwłaszcza jeśli zdradzona osoba zdołała przeżyć, by się zemścić.

Przed Rolfem stało siedem rzędów świeżo wyłożonych cegieł, zanim jeszcze otworzył oczy. Dopiero po chwili zdał sobie sprawę, że był w katakumbach kościoła w Healing-Waters. Tak, racja… Przyszedł tu z kimś od wagonu zaopatrzeniowego – zamaskowanym mężczyzną w pełnym kostiumie, który wyglądał, jakby właśnie wyszedł z dawnego karnawału w Wenecji. Ten człowiek przedstawił się jako Montresor i obiecał, że w piwnicy czeka darmowy alkohol. Jego delikatny głos całkiem rozbroił Rolfa. Dobry trunek miał załagodzić horror zepsucia i sprawić, że wszystkie ohydne rzeczy staną się trochę piękniejsze.

Ten sam zamaskowany mężczyzna stał teraz przed Rolfem i pokrywał górny rząd cegieł mokrą zaprawą. Nowy mur sięgał mu już do pasa.

„Trzeba było uważniej słuchać, gdy opowiadałem ci historię o amontillado” – powiedział Montresor. Głos wydobywający się spod maski nie był już delikatny. „Wiedziałbyś wtedy, że powinieneś uciekać. Ta opowieść jest dla mnie doskonałym przykładem tego, jak powinno się dokonywać zemsty”.

Wtedy Rolf zauważył inne szczegóły. Jego ręce były przykute do muru za plecami, przez co nie mógł uciec. To miejsce śmierdziało – było pełne kurzu i ohydnej, bagiennej wilgoci. W ustach czuł kwaśny posmak alkoholu wypitego przed zemdleniem. Nagle więzień rozpoznał derringera doczepionego do pasa Montresora. Była to wyjątkowa broń ze złotymi zdobieniami – dokładnie taka, jaką miał jego dawny partner. Przeznaczeniem Rolfa był samotny koniec w tym ukrytym, mrocznym miejscu po nabraniu się na sztuczkę mężczyzny, którego niegdyś zostawił na śmierć.

Rolf uświadomił sobie, że zostanie porzucony między dwoma murami przez dawnego partnera z nowym imieniem.

Wtedy zaczęło się błaganie. Proszenie ze łzami w oczach, które stawało się coraz bardziej gniewne, lecz w żaden sposób nie wpływało na Montresora. Wiedział on, że nie tylko musi ukarać zdrajcę, ale też ujść po tym bez konsekwencji. Zamierzał zachować nową osobowość, która tak bardzo do niego pasowała.

Gdy Montresor wrócił po kilku miesiącach do tajnej krypty Rolfa, wciąż była nienaruszona. Panowała tam grobowa cisza, a otwartą beczkę alkoholu pokrywała gruba warstwa kurzu.