Hunt: Showdown 1896 - It Takes a Rogue

Bu DLC bir Avcı, iki Silah, bir Tüketilebilir ve bir Avatar içerir:

- Demir Haydut (Avcı)

- Olur Öyle (Mosin-Nagant Avtomat)

- Dulun Oğlu (Pax Doğru Atış)

- Şahlan (Sağlık İğnesi)

- Demir Haydut (Avatar)

Demir Haydu

Eski Avustralya'nın karmaşa dolu topraklarından gelen Demir Haydut, sözde ölümünden bu yana yıllardır gözlerden uzak yaşıyordu. Ancak Louisiana'da olan biteni öğrendiğinde o eski zırhını yeniden kuşanma vaktinin geldiğini anladı.

Olur Öyle

Demir Haydut gizlilik ya da incelik gibi şeyleri zerre umursamaz. Bu Mosin-Nagant Avtomat, ölümün ne kadar aleni bir piç olabileceğini gösterme konusunda Demir Haydut'un en çok tercih ettiği yöntemdir. Tüfeğin kustuğu kurşunlar, hedeflerinin hangi idealleri taşıdığını zerre umursamaz.

Dulun Oğlu

Kanun adamları sanki görevleriymiş gibi babasını döverek öldürdüğünde Demir Haydut, annesinin kahırla yok oluşuna çaresizce tanık oldu. Kendi ölümünü tezgâhlamadan hemen önce annesi ona bu Pax Doğru Atış'ı hediye etmişti, şimdiyse o bu silah ile annesinin kederini etrafa saçıyor.

Şahlan

Bazen hayat, inandıkların uğruna ne kadar ileri gidebileceğini kanıtlamanı ister. Demir Haydut, davası uğruna öldüğünü çoktan kabullenmişken hayata geri dönmenin verdiği o coşkuyu hatırlamak istediğinde bu Sağlık İğnesini kullanır.

Demir Haydut (Avatar)

Ona boşuna Demir Haydut demiyorlardı ve bataklık bunun nedenini öğrenmek üzereydi.

Edward Kelly buraya ayak bastığı an anladı ki Avustralya'nın salt acımasız ruhu bile bu Avcıların ekseriyetini, canavarlara lüzum dahi kalmadan çiğneyip bir kenara tükürürdü. Yurdu elbette bu İstila'dan farklıydı, lakin onu Av'a da eksiksiz biçimde hazırlamıştı. İnsanı öldürmeye ant içmiş o çetrefilli doğa şartlarını nasıl alt edeceğini çoktan bellemişti. Bir kavgayı nasıl başlatacağını ve daha da mühimi, nasıl sonlandıracağını iyi biliyordu.

Fakat hepsinden öte, artık canına tak etmiş bir halkın kudretiyle, o haksız otoriteyi nasıl cezalandıracağını biliyordu.

Burası hakkında kulağına çalınan hikâyeler ziyadesiyle tanıdıktı. Anlaşılan o ki, gücün o zalim dengesizliği her diyarın dişini kırıyordu. Söylentilere göre bu topraklar; mazisi kanlı ve güce susamış bir şerife, yolunu şaşırıp faturasını başkalarına kesen deli bir generale ev sahipliği yapıyordu. Ve bunlar sayısız örnekten sadece birkaç tanesiydi.

Edward zamanla azılı bir suçlu hâline gelmiş olabilir, lakin meselenin özü de buydu. Birileri onu bu hâle getirmişti. Onu döve döve bu yola sokmuşlardı. Ailesini incitmişlerdi. Dostlarını incitmişlerdi. Onu incitmişlerdi. Onu değiştirmişlerdi. Ona o namı kazandıran zırhı ve kaputu kuşanmasına sebep olmuşlardı. Bu şerif ve general gibiler yüzünden böylesine kendine has bir cinnet yeşeriyordu. Onu, hırsız polis oynayan öfkeli oğlan çocukları gibi besliyorlardı. Böyle bir yerin ihtiyacı olan en son şey buydu.

Onları bulmadan evvel namını duymalarını umut ediyordu. Onun kim olduğunu, tıpatıp onlara benzeyen adamlara neler ettiğini ve onları bulduğunda kesinlikle ne yapacağını anlamalarını istiyordu. Böyle bir yerde adaletin sureti neye benzerdi? Edward, bunun tanımını yapmanın kendisine düştüğünü seziyor ve bunun ona müthiş bir haz verdiğini itiraf ediyordu.

Demir Haydut için Avustralya'nın o vahşi eşkıyalarının neler yapabileceğini hepsine gösterme vakti gelmişti.