Hunt: Showdown 1896 - The Madness of Montresor

Bu DLC bir Avcı, iki Silah, bir Alet ve bir Avatar içerir:

- Montresor (Avcı)

- Palazzo'nun Gururu (Krag Susturuculu)

- Karnaval Çılgınlığı (Nagant M1895)

- Fortunato (Derringer Yazı Tura)

- Montresor (Avatar)

Eski av ortağı tarafından bir başına ölüme terk edilen Edward Montresor, kitaplara konu olacak türden bir intikam almak için Venedik'in eski karnaval ruhuna büründü. Esrarengiz çehresi sayesinde Yozlaşmanın kaosunda kamufle oluyor ve en karanlık arzularını dilediğince gerçekleştiriyor.

Montresor bu Krag Susturuculu'yu her kullandığında Yozlaşmış bataklık yerine eski Venedik'in ihtişamlı saraylarında avlandığını hayal eder. Av ile Venedik karnavalları arasındaki benzerlik inkâr edilemez; zira ikisi de kaosun gölgesine sığınıp fesatlık karıştırmak için bulunmaz birer fırsattır.

Montresor, eski ortağına sunduğu o içki fıçısını delmek için bu Nagant M1895'i kullanmıştı. Eski Venedik gelenekleriyle işlenmiş bu hatıra tabancası, intikam şerbetini doya doya içmesi için ona cesaret verir.

Montresor'un eski ortağı, onun şatafatlı ekipmanlara olan merakıyla dalga geçer dururdu. Tabii bu, ihanetten ve daha da önemlisi, peşinden gelen intikamdan önceydi. En sonunda alaydan eser kalmamış, yerini yalvarmalar almıştı. Söyleyin bakalım, şimdi kim gülüyor?

Montresor (Avatar)

Montresor’un ilk kurbanına sakın acımayın. Rolf, ölümü sonuna kadar hak etmişti. Eğer bir adam av ortağını bir başına ölüme terk edebiliyorsa ardından başına gelecek her felaketin sorumlusu kendisidir.

Hele ki ihanet ettiği kişi, intikamını almak için hayatta kalmayı başarmışsa.

Rolf gözlerini açtığında, önünde taze örülmüş yedi sıra tuğla duruyordu. Healing-Waters Kilisesi'nin yer altı dehlizlerinde olduğunu idrak etmesi biraz zaman aldı. Evet, tabii ya; erzak vagonundaki o adamla, sanki eski Venedik karnavallarından fırlamış gibi duran o tam kostümlü, maskeli adamla inmişti aşağıya. Adam kendini Montresor olarak tanıtmış, o yumuşak üslubuyla güvenini kazanmış ve bodrumda bedava içki vaat etmişti. O içkinin Yozlaşmanın dehşetini hafifleteceğine, çirkinlikleri biraz olsun güzelleştireceğine söz vermişti.

Aynı maskeli adam şimdi Rolf'un karşısında dikilmiş, bel hizasına gelen yeni duvarın en üst sırasındaki tuğlalara ıslak harcı sıvıyordu.

"Sana Amontillado'nun hikâyesini anlattığımda beni daha dikkatli dinlemeliydin," dedi Montresor. Maskenin ardından gelen sesi artık o kadar da nazik değildi. "O zaman kaçman gerektiğini bilirdin. O hikâye bana göre intikamın nasıl alınması gerektiğine dair kusursuz bir örnek."

Rolf durumun vahametini o an kavradı: Ağrıyan kolları arkasındaki duvara zincirlenmişti, kaçış yoktu. Bodrumun havası toz ve bataklığın çürük rutubetiyle karışmıştı. Bayılmadan önce içtiği onca içkiden dolayı ağzında ekşi bir tat vardı. Birden Montresor'un kemerindeki eşsiz altın işlemelere sahip Derringer'ı tanıdı. Eski ortağının taşıdığı tabancanın aynısıydı bu. Rolf burada, gizlenmiş bir hâlde, karanlığın içerisinde, yapayalnız bir şekilde ölecekti. Ölüme terk ettiği adam tarafından oyuna getirilmişti.

Yeni bir isme bürünmüş eski ortağı tarafından iki duvarın arasına terk edilmişti.

Yalvarmalar işte o an başladı. Giderek öfkeye dönüşen ağlamaklı yakarışlar… Ama bunların Montresor için hiçbir ehemmiyeti yoktu. O biliyordu ki sadece cezalandırmak yetmez, bu cezayı hiçbir bedel ödemeden vermesi gerektiğini biliyordu. Bu yeni kimliğini gelecekte de sürdürecekti. Olması gereken buydu.

Aylar sonra Rolf'un gizli mezarını kontrol etmeye geldiğinde her şey hâlâ el değmemiş gibiydi; içeride ağır bir sessizlik vardı ve kapağı açık kalmış içki fıçısı toz bağlamıştı.